ADD bij kinderen

ADD bij kinderen:

Specifieke problemen bij ADD:

Kinderen met ADD hebben in veel mindere mate last van overbeweeglijkheid. Bij hen is dit meestal beperkt tot een bepaalde onrust. Toch functioneren deze kinderen beneden hun niveau, doordat zij hun aandacht niet goed kunnen richten, omdat bij hen de concentratiestoornis het hoofdprobleem is. Concentratieproblemen kunnen leiden tot leerproblemen. In 60% van de gevallen heeft een ADD-kind een specifieke lees- of rekenstoornis (Barkley, 1998; Gunning, 1998; Oudshoorn e.a., 1998; Paternotte, 1996).

ADD bij kinderen:

ADD staat voor Attention Deficit Disorder. Dit betekent dat de gedachten van het kind alle kanten opspringen en het kind snel afgeleid wordt als hij met iets bezig is. Ook denkt het kind vaak niet na voordat hij iets doet.

Kinderen met ADD hebben meer dan gemiddeld moeite om:

aan het werk te gaan.
aan het werk te blijven.
hun werk te organiseren.
hun werk af te maken
aandacht te besteden aan details.
afleidende prikkels te negeren.
vlot te reproduceren wat ze de vorige dag geleerd hebben (terwijl ze het wel weten).

Kinderen met ADD vertonen naast aandachtsproblemen en een impulsieve denkwijze geen hinderlijke druk, maar juist passief gedrag. ADD-kinderen worden niet snel herkend, omdat ze minder storend gedrag vertonen dan kinderen met ADHD.
De problematiek bij kinderen met ADD wijkt duidelijk af van kinderen met ADHD en er worden ook verschillende bijkomende stoornissen gemeld. Bij kinderen met ADHD worden veel minder problemen met de schoolprestaties gemeld dan problemen met het gedrag tengevolge van agressie en te weinig zelfbeheersing. Verder worden de motorische problemen bij ADD veel minder gezien dan bij ADHD.

Oorzaken van ADD:

Er is nog geen eenduidige oorzaak aangetoond voor het ontstaan van ADD (idiopathisch). Een aantal mogelijke oorzaken zijn:

genetisch/erfelijkheid (sterkste correlatie d.w.z. het meest waarschijnlijk)
hersenbeschadiging (hoofd trauma) voor, na of tijdens de geboorte, tekort aan zuurstof
(kinderen met ADD hebben een tweemaal grotere kans op het feit dat hun bevalling meer dan 13 uur duurde)
Hersenbeschadiging door vergiftiging. (intern door bacteriën of virusinfecties, extern door bijvoorbeeld alcoholgebruik/roken/drugs van de moeder tijdens de zwangerschap, of bijvoorbeeld loodvergiftiging)

PS. Er zijn ook veel mensen die steevast geloven dat ADD wordt veroorzaakt door bepaalde voedselallergieën. Onder hen bevindt zich ook de schrijver Feingold, die het boek "Cookbook for Hyperactive children" schreef. Dit is echter niet wetenschappelijk bewezen. Wat echter niet uitsluit dat het mogelijk is. Verder wetenschappelijk onderzoek dient hier uitsluitsel over te geven. ( voor verdere informatie: zie hoofdstuk ADD/ADHD en voeding)

Wat zijn een aantal veel voorkomende symptomen van ADD ?

overbeweeglijkheid
moeite met stil zitten
makkelijk afgeleid zijn
moeite met het afwachten van beurten in een spel
het eruit flappen van antwoorden op een vraag
moeite met het opvolgen van instructies
moeite het vasthouden van aandacht
springt van de ene activiteit naar de andere
moeite om in stilte te spelen
praat vaak overmatig veel
onderbreekt vaak anderen
luistert vaak niet naar wat er verteld wordt
verliest vaak spullen of raakt ze kwijt
neemt vaak deel aan gevaarlijke bezigheden.

Recente literatuur stelt voor een onderscheid te maken in twee subtypen van ADHD namelijk die met nadruk op gedrag en met nadruk op het cognitieve (denken). (De verhouding hierbij zou zijn 80/20)

Lange termijn prognose van ADD?

In de literatuur wordt gesproken over het feit dat 20% van de kinderen met ADD in de puberteit 'over de ziekte heengroeien', hoewel andere problemen er tussen kunnen komen. ADD die wordt voortgezet in de volwassenheid, noemt men soms ook wel ADD-RT. (RT=Residual Type).

Complicaties (nevenwerkingen) bij ADD?

Ja. Maar niet echt complicaties in de oorspronkelijke zin van het begrip, maar meer clusters van andere problemen met het Centrale Zenuw Stelsel (CZS) zoals:

leerproblemen/leerstoornissen (in het engels Learning Disabilities LD's)
tics (zoals in Gilles de la Tourette-syndroom). 20% van de kinderen met ADD hebben hier last van terwijl tussen de 40% en 60% van de kinderen met een tic, ook ADD hebben
grove en fijnmotoriek problemen. (uit zich in bijvoorbeeld een slecht handschrift) ongeveer 50% van de kinderen heeft hier last van
ontwikkelingsachterstanden (meestal met spraak)
Obsessive-Compulsive Disorders (OCD) (dwangmatige gedragingen)

Een paar tips en trucs voor de opvoeding van ADD'ers.

In het algemeen dienen ouders te begrijpen dat in het opvoeden van ADD kinderen veel meer tijd/moeite moet worden geïnvesteerd.
Voornamelijk voor de oudere generaties kan het moeilijk zijn dat er niet zoiets bestaat als een 'rot kind' dat gewoon een gebrek aan 'discipline' heeft. Kinderen met ADD hebben extra aanmoediging en ondersteuning nodig om een succesvol leven te leiden. Nu volgen een paar tips die zijn verzameld uit verschillende bronnen. Het is echter absoluut niet zo dat ze van toepassing zijn op, of werkzaam zijn bij alle ADD kinderen.
Overgangen (transitioning)
ADD kinderen kunnen zich moeilijk aanpassen aan veranderingen, of ze nu onmiddellijk plaatsvinden of op de langere termijn. Door tijdig te waarschuwen ('we vertrekken over 5 minuten') kan het kind de verandering beter opvangen.

Regels - beloningen/consequenties

De eerste stap in gedragsverandering, is het opstellen van een aantal huisregels met bijbehorende straffen als ze niet worden opgevolgd.

Afzondering/afkoeling perioden (time-outs)
Dit is waarschijnlijk de meest voorkomende vormen van straf. Het heeft twee voordelen: het haalt het kind uit een bepaalde situatie en geeft tijd voor overdenking (leerproces)

Achterhouden van gunsten
Gunsten (we gaan naar x) moeten duidelijk worden vastgesteld door de ouders en uitgelegd worden aan het kind.

Fysiek geweld (mond wassen met zeep, slaan etc.)
Iedere vorm van fysiek geweld tegen kinderen is wordt uitdrukkelijk ontraden en zorgt meestal alleen maar voor een bekrachtiging van negatief gedrag !

Structuur/evenwicht (Consistency)
ADD kinderen lijken beter te functioneren in sterk gestructureerde omgevingen. Evenwichtigheid is ook een vorm van regelmaat.

Afleiding
Soms is het beter om de aandacht van het kind af te leiden, op iets anders te richten, dan hem direct te confronteren met een bepaald gedrag of bepaalde situatie.

Bewust negeren
Het bewust negeren, terwijl je het kind laat merken dat je dat bewust doet. Dit moet niet te vaak voorkomen omdat het een sterk negatief effect kan hebben op het gevoel van eigenwaarde van het kind.

Opkomen voor je kind - informeren
De ouder moet opkomen voor zijn kind. Ouders moeten ervoor zorg dragen dat familieleden, leraren en leeftijdsgenoten op de hoogte zijn van de problemen waarmee een ADD kind te maken heeft. Dit kan zelfs inhouden, dat je zelf mensen moet bijscholen over ADD.

Aanmoedigen.
Dit is een simpele en effectieve manier om duidelijk te maken dat bepaald gedrag bijzonder op prijs gesteld wordt. Het kan samengaan met beloningen/prijzen.

Testen/diagnose van ADD:

Een van de beste internet online testen is deze van Dr. Amen. Deze kan u terugvinden op onze homepage Neurofeedback en/of op onze homepage van De Poort. www.de-poort.be
Ondervindt u problemen met deze Engelstalige test, kan u steeds contact met ons opnemen ( via info@de-poort.be of telefonisch: 0495/24.76.19. , vragen naar Lucas Flamend ). Wij mailen u dan de vertaling van deze test zodat u deze online kan invullen. Indien u vragen hebt bij de online resultaten kan u ons eveneens contacteren en/of een afspraak maken voor een gesprek en/of verdere testen (wel een kopie maken van de online resultaten en deze via e-mail en/of word document doormailen).
De Poort hanteert de Amerikaanse IVA testen dewelke een gedetailleerd beeld geven van ADD. Bij een vermoeden van ADD raden wij u dan voorts aan om een QEEG ( een uitgebreide hersen EEG) te laten nemen in een daarvoor gespecialiseerd instituut. Bij een volgende afspraak brengt u dit QEEG onderzoek mee. Wij nemen dan contact op met de betrokken specialist.
Let op: de diagnose ADD moet gesteld worden door een deskundige en ervaren arts, bij voorkeur een kinderarts of jeugd- en/of volwassenen psychiater. Dit om andere lichamelijke of psychische oorzaken uit te sluiten.

De behandeling van ADD:

De behandeling van ADD begint met hoop. De meeste mensen die ontdekken dat ze ADD hebben, of het nu kinderen zijn of volwassenen, hebben geleden onder een hoop pijn. De emotionele beleving van ADD wordt overspoeld met schaamte, vernedering en zelfkastijding. Tegen de tijd dat de diagnose ADD is gesteld, hebben veel mensen met ADD hun zelfvertrouwen verloren. Velen hebben verschillende therapeuten bezocht, zonder echt geholpen te zijn. Waardoor ze uiteindelijk alle hoop hebben verloren.

De belangrijkste stap aan het begin van de behandeling is het opnieuw inprenten van hoop. Individuen met ADD kunnen zijn vergeten wat hun goed kanten zijn. Ze kunnen, ergens in het verleden, ieder vertrouwen hebben verloren in de mogelijkheid dat er eens iets wél goed zal uitpakken. Ze zitten vaak opgesloten in een soort hardnekkige vasthoudend patroon, waarbij alle theorie, behoorlijk veel veerkracht en inventiviteit ervoor moet zorgen dat ze hun hoofd boven water houden. Het is een tragisch verlies, het te snel opgeven van het leven. Maar veel mensen met ADD zien geen andere weg, dan voortdurend en herhaaldelijk falen. Hoop, is voor hen, het risico nemen om nogmaals tegen de vlakte gemept te worden.

En toch, hebben deze mensen een enorme capaciteit om te hopen en te dromen. Meer nog dan de meeste mensen, hebben personen met ADD een fantastisch voorstellingsvermogen. Ze denken in het groot en ze dromen grote dromen. Ze kunnen de kleinste mogelijkheid aangrijpen en zich voorstellen hoe ze dit kunnen veranderen in een belangrijke doorbraak. Ze kunnen een toevallige ontmoeting kunnen doen uitlopen op een geweldige avond uit. Ze floreren door hun dromen en ze hebben organisatorische methoden nodig om duidelijk te zijn en om ze op het goede spoor te houden.

Maar zoals met de meeste dromers, gaan ze mank als de droom uit elkaar spat. Meestal als de diagnose ADD gesteld is, is dit uiteenspatten van dromen vaak genoeg gebeurd om ervoor te zorgen dat ze ervoor uitkijken om nog eens hoop te hebben. Het kleine kind houdt liever zijn mond, dan weer gepest te worden. De volwassene houdt liever zijn mond dicht dan het risico te lopen dat de zaken weer volledig in de soep lopen. De behandeling, moet dus beginnen met hoop.
Wanneer de diagnose ADD gesteld is, is het voorschrijven van medicatie niet voldoende. Kinderen met ADD krijgen daarnaast vaak psychotherapie aangeboden om de aan de ADD gerelateerde trauma's te verwerken. In dat opzicht blijkt psychotherapie met ADD goed te werken. Het oud zeer wordt verwerkt en men kan weer verder.
In een ander opzicht, namelijk het dagelijks functioneren van de ADD cliënt, blijkt psychotherapie als exclusieve therapie echter vaak niet te helpen. Het in de therapie verworven inzicht wordt vaak niet omgezet in gedragsverandering. De oorzaak hiervan ligt in de symptomen van de ADD.
De symptomen maken het iemand met ADD erg moeilijk om consequent te werken aan de verbetering van het dagelijks functioneren. Dit heeft niets te maken met demotivatie, weerstand, domheid, of luiheid. De symptomen hebben een neurobiologische oorzaak. De medicatie helpt de symptomen te onderdrukken en heeft vaak een verbetering tot gevolg, maar het werkt niet perfect. Iemand met ADD blijft, hoewel in mindere mate, last houden van aandachtsproblemen. Eenmaal men de medicatie stopt komen de symptomen terug.
In de Verenigde Staten wordt dit al langere tijd onderkent en heeft men een Neurofeedback protocol ontwikkeld als behandeling/begeleiding van kinderen met ADD. Behandeling met Neurofeedback heeft in 85 % van de cases een positief resultaat. In tegenstelling tot medicatie zijn de resultaten van Neurofeedback blijvend, uitgezonderd een aantal terugvallen die met een à twee sessies kunnen gestabiliseerd worden.